Poldermama

Wat doen we onze kinderen aan: de gezinsplanning?

Na een eerste week werken ben ik er al weer klaar mee. Niet met mijn werk hoor, hartstikke leuk dat werk van mij (vooral als het net als deze week lekker weer is en ik in mijn korte broek op het veld sta), maar wel met het geplan rondom je kinderen. Het voelt voor mij in die eerste week weer alsof ik met militaire precisie een of andere grootscheepse operatie aan het plannen ben. De gezinsplanning vraagt echt behoorlijk wat van iedereen. Niet normaal! En dan heb ik nog maar 2 kinderen en een halve baan……  gezinsplanning

De gezinsplanning

Waar gaan de kinderen per dag naar toe? Wie is er wanneer thuis? Wie brengt en wie haalt? Wie doet de boodschappen? Wie kookt het eten? Hoe laat zijn we allemaal weer thuis en hoe laat is het dan? Moet het weekmenu aangepast worden? Wanneer kan er gespeeld worden? Zijn er nog andere belangrijke afspraken (kapper, gym, feestje etc.)? Het voelt soms van de zotte dat dit de invulling van je zondagavond is.

De planmaatschappij

Tja, de maatschappij hangt aan elkaar van plannen. Een huishouden is daarvan niet uitgezonderd. Dat komt omdat wij allebei zo nodig willen werken. Ok, en ook een beetje omdat we natuurlijk moeten werken vanwege een hypotheek enzo. En vooral ook omdat we een beter versie van onszelf worden als we werken. Jezelf in al die bochten wringen dat went vrij snel. Je schrijft het op in je agenda en bereid je daar op voor. Over het algemeen geen probleem. Ons dametje werd er vorig jaar aan begin groep 1 gek van, dus die heeft inmiddels ook een eigen kalender, inclusief zelfbedachte icoontjes. Die huppelt nu ook vrij gemakkelijk door de week heen.

Maar ons heertje is een ander verhaal. Na een dramajaar qua gastouders (we hebben er 4 gehad in 1 jaar tijd) was hij blij dat het zomervakantie was. Hoewel hij pas 2 is heeft hij daar geen idee van, maar ik kon aan alles zien en merken dat er een last van zijn schouders viel. Hij groeide en genoot met volle teugen. Van de dagen buiten, van bij zijn papa en mama zijn, van het spelen met zijn grote zus elke dag, van alles. 

Rust, reinheid, regelmaat

Nu zijn we 1 week op weg in het nieuwe schooljaar en hij is er klaar mee. De eerste dag vond hij het nog prima om naar het kinderdagverblijf te gaan. Er zijn daar trekkers en dieren en het was allemaal prima. Maar man wat zijn die kids afgedraaid na een dag spelen daar! En daar houd de week geen rekening mee. Want dinsdag is het gewoon weer op tijd opstaan om zijn zus naar school te brengen en zelf naar de peuterspeelzaal te gaan. Het werd een drama….. Hysterisch huilen en vastklampen, niet te doen. Hoewel het me makkelijker afgaat dan bij ons dametje (gewenning ofzo), vroeg ik me serieus alweer af wat ik mijn kind aan het aandoen was.

Woensdag voor de tweede keer naar het kinderdagverblijf, was evengoed een drama bij het afscheid. Toen ik dat appje van Polderpapa las dacht ik serieus: waarom vragen we ook zo veel van onze kinderen? Is dit normaal? Dit kan toch niet goed zijn voor zo’n kleintje? Tuurlijk weet ik ook wel dat die tranen van korte duur zijn. En dat hij het prima naar zijn zin heeft overal. En speelt of hij nooit anders gedaan heeft. En dat ook hij moet wennen aan het nieuwe ritme. En dat het vast allemaal wel goed komt. Maar de rust is ver te zoeken.

De gevoelens van een kind

Maar wat mij betreft gaat het daar helemaal niet om. Want wat doet dat met zo’n klein mannetje? Wat voelt hij in zijn lijf en wat denkt hij? Hij kan het niet onder woorden brengen, maar het moet behoorlijk veel zijn. Niet elk kind is hetzelfde, maar ik zie en voel aan alles dat het mijn kind veel moeite kost, zo’n omschakeling. Puur omdat we er zelf geen tijd en ruimte voor kunnen maken om het rustig aan te doen, moet hij mee in het ritme. Best wel gemeen, vind ik dat. Alleen er is niets wat ik er aan kan doen. Dit is hoe onze maatschappij is ingericht en dit hoort ook bij het keuzes maken als gezin.

Maar hoe voelt dat voor hem? Wat leert hij hiervan? Naast, de uiteindelijk, vele positieve dingen, ben ik gewoon bang dat er ergens ook negatieve gevoelens blijven hangen. We proberen te vertalen voor hem, uit te leggen, te praten, te knuffelen en er te zijn voor hem. Op een vrije dag samen met hem zie ik aan alles dat hij hyperalert is op het feit dat hij nergens alleen wil zijn. Bang om achtergelaten te worden. Hopelijk leert hij er snel op vertrouwen dat we dat nooit zo maar doen en dat we altijd, altijd terug komen. En hopelijk voelt hij aan alles dat we onvoorwaardelijk van hem houden.

Hoe gaan jouw kinderen om met de drukke planning van het gezin?

Similar posts
  • Poldermama neemt een sabbatical! Wat doe je als je het te druk hebt? Juist, dan neem je even een pauze. En dat is precies wat ik ga doen met Poldermama. Ik neem een sabbatical! Vind ik bloggen dan niet meer leuk? Dat is het helemaal niet, ik vind Poldermama nog steeds superleuk. Ik loop over van ideeën om over [...]
  • Play-Doh kleuren en vormen Knutselen staat met stip op 1 hier als favoriete activiteit. Maar als mama een keer niet zo veel zin heeft in rommel, dan is kleien een goede tweede. We waren dan ook superblij dat we een van de nieuwe Play-doh sets mochten uitproberen. Het werd de kleuren en vormen set en dat was een groot [...]
  • 5 tips voor een heerlijke paddestoelen boswandeling Het is herfst! Als de herfstvakantie dichterbij komt, dan komt de herfst vaak echt in zicht. De nazomerdagen zijn voorbij, het gaat waaien, de blaadjes verkleuren en vallen van de bomen. En dan weet je: de herfst is begonnen. Een heel mooi seizoen om met je kinderen de natuur in te trekken. En om je [...]
  • Ga jij voor Halloween in huis? Nu zelfs de kinderboekenweek dit jaar het thema griezelen heeft, ontkom je er haast niet aan. Halloween is aan een enorme opmars bezig de laatste jaren in Nederland. Voor ik moeder werd moest ik er niet zoveel van hebben eerlijk gezegd. Ik vond het maar onzin, dat Amerikaanse feestje. Ik liet de hype links liggen. [...]
  • Poldermama winweek: toffe en hippe gadgets van Radbag Afgelopen week kon je twee keer een tof cadeautje winnen voor je kleintje. (Kijk anders nog even terug om een tof T-shirt te winnen of een glinsterende set haaraccessoires). Maar het is ook wel leuk om een keer iets voor jezelf te kunnen winnen. Daarom sluit ik de week af met een winactie voor jou! Ik [...]

3 commentaren

  1. 25 augustus 2017    

    Herkenbaar! Jordan zegt iedere dag. Ik wil niet naar school. Ik ben benieuwd wanneer dat stopt, haha.

  2. 25 augustus 2017    

    Wat een mooie en eerlijke post. Het klinkt mij ook niet prettig in de oren dat je alles zo precies moet plannen. Voor jou niet en voor je gezin niet. Persoonlijk denk ik dat kinderen gebaat zijn bij meer rust maar ik weet ook dat dit heel lastig kan zijn anno 2017.

    Ik vind je post zo goed dat ik hem ga delen op de Facebookpagina van Het Moederfront!

  3. Linda Linda
    25 augustus 2017    

    Het kan natuurlijk wel Anders maar dat moei iedereen zelf verzinnen. Je kunt uit het rad stappen en thuisblijfmoeder worden. Wat een rust voor de kinderen, je man en jezelf. Wel wat minder geld natuurlijk. Je kunt niet alles hebben. Ik wens je veel succes met je zoektocht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Poldermama in het kort

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ook deel ik dingen die je dag opvrolijken en aanraders voor van alles. Ga even zitten, lees mee en geniet!

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ik hou van het buitenleven, actief bezig zijn en gezond eten. Ga even zitten, lees mee en geniet! Lees meer