Poldermama

Wat doen we onze kinderen aan: de gezinsplanning?

Na een eerste week werken ben ik er al weer klaar mee. Niet met mijn werk hoor, hartstikke leuk dat werk van mij (vooral als het net als deze week lekker weer is en ik in mijn korte broek op het veld sta), maar wel met het geplan rondom je kinderen. Het voelt voor mij in die eerste week weer alsof ik met militaire precisie een of andere grootscheepse operatie aan het plannen ben. De gezinsplanning vraagt echt behoorlijk wat van iedereen. Niet normaal! En dan heb ik nog maar 2 kinderen en een halve baan……  gezinsplanning

De gezinsplanning

Waar gaan de kinderen per dag naar toe? Wie is er wanneer thuis? Wie brengt en wie haalt? Wie doet de boodschappen? Wie kookt het eten? Hoe laat zijn we allemaal weer thuis en hoe laat is het dan? Moet het weekmenu aangepast worden? Wanneer kan er gespeeld worden? Zijn er nog andere belangrijke afspraken (kapper, gym, feestje etc.)? Het voelt soms van de zotte dat dit de invulling van je zondagavond is.

De planmaatschappij

Tja, de maatschappij hangt aan elkaar van plannen. Een huishouden is daarvan niet uitgezonderd. Dat komt omdat wij allebei zo nodig willen werken. Ok, en ook een beetje omdat we natuurlijk moeten werken vanwege een hypotheek enzo. En vooral ook omdat we een beter versie van onszelf worden als we werken. Jezelf in al die bochten wringen dat went vrij snel. Je schrijft het op in je agenda en bereid je daar op voor. Over het algemeen geen probleem. Ons dametje werd er vorig jaar aan begin groep 1 gek van, dus die heeft inmiddels ook een eigen kalender, inclusief zelfbedachte icoontjes. Die huppelt nu ook vrij gemakkelijk door de week heen.

Maar ons heertje is een ander verhaal. Na een dramajaar qua gastouders (we hebben er 4 gehad in 1 jaar tijd) was hij blij dat het zomervakantie was. Hoewel hij pas 2 is heeft hij daar geen idee van, maar ik kon aan alles zien en merken dat er een last van zijn schouders viel. Hij groeide en genoot met volle teugen. Van de dagen buiten, van bij zijn papa en mama zijn, van het spelen met zijn grote zus elke dag, van alles. 

Rust, reinheid, regelmaat

Nu zijn we 1 week op weg in het nieuwe schooljaar en hij is er klaar mee. De eerste dag vond hij het nog prima om naar het kinderdagverblijf te gaan. Er zijn daar trekkers en dieren en het was allemaal prima. Maar man wat zijn die kids afgedraaid na een dag spelen daar! En daar houd de week geen rekening mee. Want dinsdag is het gewoon weer op tijd opstaan om zijn zus naar school te brengen en zelf naar de peuterspeelzaal te gaan. Het werd een drama….. Hysterisch huilen en vastklampen, niet te doen. Hoewel het me makkelijker afgaat dan bij ons dametje (gewenning ofzo), vroeg ik me serieus alweer af wat ik mijn kind aan het aandoen was.

Woensdag voor de tweede keer naar het kinderdagverblijf, was evengoed een drama bij het afscheid. Toen ik dat appje van Polderpapa las dacht ik serieus: waarom vragen we ook zo veel van onze kinderen? Is dit normaal? Dit kan toch niet goed zijn voor zo’n kleintje? Tuurlijk weet ik ook wel dat die tranen van korte duur zijn. En dat hij het prima naar zijn zin heeft overal. En speelt of hij nooit anders gedaan heeft. En dat ook hij moet wennen aan het nieuwe ritme. En dat het vast allemaal wel goed komt. Maar de rust is ver te zoeken.

De gevoelens van een kind

Maar wat mij betreft gaat het daar helemaal niet om. Want wat doet dat met zo’n klein mannetje? Wat voelt hij in zijn lijf en wat denkt hij? Hij kan het niet onder woorden brengen, maar het moet behoorlijk veel zijn. Niet elk kind is hetzelfde, maar ik zie en voel aan alles dat het mijn kind veel moeite kost, zo’n omschakeling. Puur omdat we er zelf geen tijd en ruimte voor kunnen maken om het rustig aan te doen, moet hij mee in het ritme. Best wel gemeen, vind ik dat. Alleen er is niets wat ik er aan kan doen. Dit is hoe onze maatschappij is ingericht en dit hoort ook bij het keuzes maken als gezin.

Maar hoe voelt dat voor hem? Wat leert hij hiervan? Naast, de uiteindelijk, vele positieve dingen, ben ik gewoon bang dat er ergens ook negatieve gevoelens blijven hangen. We proberen te vertalen voor hem, uit te leggen, te praten, te knuffelen en er te zijn voor hem. Op een vrije dag samen met hem zie ik aan alles dat hij hyperalert is op het feit dat hij nergens alleen wil zijn. Bang om achtergelaten te worden. Hopelijk leert hij er snel op vertrouwen dat we dat nooit zo maar doen en dat we altijd, altijd terug komen. En hopelijk voelt hij aan alles dat we onvoorwaardelijk van hem houden.

Hoe gaan jouw kinderen om met de drukke planning van het gezin?

Similar posts
  • Studio Lieverik: het allermooiste cadeau aan mezelf! Vandaag is mijn verjaardag! En vandaag gaat er iets bijzonders gebeuren. Voor het eerst in mijn leven ga ik mezelf iets heel speciaals cadeau doen op mijn verjaardag. Dat klinkt natuurlijk een beetje gek, want wie geeft zichzelf nu een cadeau op zijn verjaardag? Maar dit is een bijzonder cadeau. Het is geen materialistische gift, het [...]
  • Elk weekend naar de camping, is dat niet saai? Oktober komt in zicht en dat betekent dat het einde van het kampeerseizoen er ook aan komt. Ons eerste kampeerjaar met een seizoensplek komt dus ook bijna aan zijn einde. Tijd om de balans op te maken en nog wat laatste vragen in dit avontuur te beantwoorden. Vandaag neem ik jullie mee in de vraag [...]
  • Kleutermode: wat is er hip volgens een kleuter? Wat is er in de mode? Niet echt een vraag die een kind zichzelf stelt als hij zijn kleren aantrekt. Kleine kinderen boeit het al helemaal niet. Vaak koopt moeder de kleding die ze zelf leuk vind, in de kleuren die ze zelf leuk vind en dat trekt het kind gewoon aan. Zonder commentaar. Wat [...]
  • Een vermoeid kind: naar school of thuis houden? Vorige week was het voor de eerste keer zo ver. Ik merkte het aan alles: ons dametje was ’s avonds hyperactief, snel boos, snel huilen, kortom MOE. Heel erg moe. Maar dat is ook niet zo gek na al die eerste indrukken in de eerste weken van school. Want iedereen moet daaraan wennen na een [...]
  • Oma past wel een dagje op….. of toch niet? Recent stond er een groot artikel in de krant over gestreste opa’s en oma’s. Die zo druk zijn met oppassen op hun kleinkinderen dat ze haast overwerkt raken. Ik schrok daar behoorlijk van en besloot eens op onderzoek uit te gaan. Is dit echt iets wat heel vaak voor komt?  Op het plein na schooltijd [...]

3 commentaren

  1. 25 augustus 2017    

    Herkenbaar! Jordan zegt iedere dag. Ik wil niet naar school. Ik ben benieuwd wanneer dat stopt, haha.

  2. 25 augustus 2017    

    Wat een mooie en eerlijke post. Het klinkt mij ook niet prettig in de oren dat je alles zo precies moet plannen. Voor jou niet en voor je gezin niet. Persoonlijk denk ik dat kinderen gebaat zijn bij meer rust maar ik weet ook dat dit heel lastig kan zijn anno 2017.

    Ik vind je post zo goed dat ik hem ga delen op de Facebookpagina van Het Moederfront!

  3. Linda Linda
    25 augustus 2017    

    Het kan natuurlijk wel Anders maar dat moei iedereen zelf verzinnen. Je kunt uit het rad stappen en thuisblijfmoeder worden. Wat een rust voor de kinderen, je man en jezelf. Wel wat minder geld natuurlijk. Je kunt niet alles hebben. Ik wens je veel succes met je zoektocht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Poldermama in het kort

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ook deel ik dingen die je dag opvrolijken en aanraders voor van alles. Ga even zitten, lees mee en geniet!

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ik hou van het buitenleven, actief bezig zijn en gezond eten. Ga even zitten, lees mee en geniet! Lees meer