Poldermama

Wat doen we onze kinderen aan: de gezinsplanning?

Na een eerste week werken ben ik er al weer klaar mee. Niet met mijn werk hoor, hartstikke leuk dat werk van mij (vooral als het net als deze week lekker weer is en ik in mijn korte broek op het veld sta), maar wel met het geplan rondom je kinderen. Het voelt voor mij in die eerste week weer alsof ik met militaire precisie een of andere grootscheepse operatie aan het plannen ben. De gezinsplanning vraagt echt behoorlijk wat van iedereen. Niet normaal! En dan heb ik nog maar 2 kinderen en een halve baan……  gezinsplanning

De gezinsplanning

Waar gaan de kinderen per dag naar toe? Wie is er wanneer thuis? Wie brengt en wie haalt? Wie doet de boodschappen? Wie kookt het eten? Hoe laat zijn we allemaal weer thuis en hoe laat is het dan? Moet het weekmenu aangepast worden? Wanneer kan er gespeeld worden? Zijn er nog andere belangrijke afspraken (kapper, gym, feestje etc.)? Het voelt soms van de zotte dat dit de invulling van je zondagavond is.

De planmaatschappij

Tja, de maatschappij hangt aan elkaar van plannen. Een huishouden is daarvan niet uitgezonderd. Dat komt omdat wij allebei zo nodig willen werken. Ok, en ook een beetje omdat we natuurlijk moeten werken vanwege een hypotheek enzo. En vooral ook omdat we een beter versie van onszelf worden als we werken. Jezelf in al die bochten wringen dat went vrij snel. Je schrijft het op in je agenda en bereid je daar op voor. Over het algemeen geen probleem. Ons dametje werd er vorig jaar aan begin groep 1 gek van, dus die heeft inmiddels ook een eigen kalender, inclusief zelfbedachte icoontjes. Die huppelt nu ook vrij gemakkelijk door de week heen.

Maar ons heertje is een ander verhaal. Na een dramajaar qua gastouders (we hebben er 4 gehad in 1 jaar tijd) was hij blij dat het zomervakantie was. Hoewel hij pas 2 is heeft hij daar geen idee van, maar ik kon aan alles zien en merken dat er een last van zijn schouders viel. Hij groeide en genoot met volle teugen. Van de dagen buiten, van bij zijn papa en mama zijn, van het spelen met zijn grote zus elke dag, van alles. 

Rust, reinheid, regelmaat

Nu zijn we 1 week op weg in het nieuwe schooljaar en hij is er klaar mee. De eerste dag vond hij het nog prima om naar het kinderdagverblijf te gaan. Er zijn daar trekkers en dieren en het was allemaal prima. Maar man wat zijn die kids afgedraaid na een dag spelen daar! En daar houd de week geen rekening mee. Want dinsdag is het gewoon weer op tijd opstaan om zijn zus naar school te brengen en zelf naar de peuterspeelzaal te gaan. Het werd een drama….. Hysterisch huilen en vastklampen, niet te doen. Hoewel het me makkelijker afgaat dan bij ons dametje (gewenning ofzo), vroeg ik me serieus alweer af wat ik mijn kind aan het aandoen was.

Woensdag voor de tweede keer naar het kinderdagverblijf, was evengoed een drama bij het afscheid. Toen ik dat appje van Polderpapa las dacht ik serieus: waarom vragen we ook zo veel van onze kinderen? Is dit normaal? Dit kan toch niet goed zijn voor zo’n kleintje? Tuurlijk weet ik ook wel dat die tranen van korte duur zijn. En dat hij het prima naar zijn zin heeft overal. En speelt of hij nooit anders gedaan heeft. En dat ook hij moet wennen aan het nieuwe ritme. En dat het vast allemaal wel goed komt. Maar de rust is ver te zoeken.

De gevoelens van een kind

Maar wat mij betreft gaat het daar helemaal niet om. Want wat doet dat met zo’n klein mannetje? Wat voelt hij in zijn lijf en wat denkt hij? Hij kan het niet onder woorden brengen, maar het moet behoorlijk veel zijn. Niet elk kind is hetzelfde, maar ik zie en voel aan alles dat het mijn kind veel moeite kost, zo’n omschakeling. Puur omdat we er zelf geen tijd en ruimte voor kunnen maken om het rustig aan te doen, moet hij mee in het ritme. Best wel gemeen, vind ik dat. Alleen er is niets wat ik er aan kan doen. Dit is hoe onze maatschappij is ingericht en dit hoort ook bij het keuzes maken als gezin.

Maar hoe voelt dat voor hem? Wat leert hij hiervan? Naast, de uiteindelijk, vele positieve dingen, ben ik gewoon bang dat er ergens ook negatieve gevoelens blijven hangen. We proberen te vertalen voor hem, uit te leggen, te praten, te knuffelen en er te zijn voor hem. Op een vrije dag samen met hem zie ik aan alles dat hij hyperalert is op het feit dat hij nergens alleen wil zijn. Bang om achtergelaten te worden. Hopelijk leert hij er snel op vertrouwen dat we dat nooit zo maar doen en dat we altijd, altijd terug komen. En hopelijk voelt hij aan alles dat we onvoorwaardelijk van hem houden.

Hoe gaan jouw kinderen om met de drukke planning van het gezin?

Similar posts
  • Afscheid nemen van de baby- en dreumestijd Zoals ik gisteren al schreef wordt mijn lieve, kleine boef komend weekend 3 jaar. Dan is zijn baby- en dreumestijd echt voorbij. Hoewel kinderen natuurlijk altijd groeien en ze altijd groter worden, vind ik dit nu wel een mijlpaal. Toen ons dametje drie werd vond ik dat niet zo bijzonder. Het is zo een tussenin [...]
  • 10x Toffe cadeau’s voor een 3-jarige! Mijn kleine boef wordt binnenkort al weer drie jaar. DRIE JAAR! Lekker cliché, maar man de tijd vliegt echt voorbij. Alleen daar gaat deze blog niet over. Het gaat over de cadeau’s voor een driejarige. Want wat geef je een jongen die drie wordt? Ik vind het een lastige leeftijd. Bij ons dametje konden we [...]
  • Hoe ga je om met peuter boosheid? Herken je dat? Dat elke keer voordat je kind een groeispurt maakt (of een sprongetje, zo je wilt) het echt zo ongeveer de hel is in huis? Ze willen in zo’n periode vaak allerlei dingen die ze nog (net) niet kunnen en dat is hartstikke frustrerend. Zowel voor je kind als voor jou als ouder. [...]
  • 6x Date night voor het komende jaar Elke maand minimaal 1x samen op pad, zonder de kinderen dus, dat is ONS goede voornemen. Afgelopen jaar is dit namelijk vrijwel niet voorgekomen. Omdat, ja, omdat……? Wie het weet mag het zeggen. Vaak doordat het als laatste op het to-do-lijstje staat en er altijd wel weer iets anders tussen komt.  Het stomme is, ik [...]
  • Een oppas: whoeah SPANNEND! Vorig jaar, ergens in het voorjaar, beloofde ik aan mijn lief dat ik een oppasmeisje zou gaan zoeken. Het was tijd voor af en toe en avondje samen, zonder kinderen. We hadden besloten dat we dat veel te weinig deden en hadden al lang, lang geleden geconcludeerd dat zulk soort dingen van levensbelang zijn voor [...]

3 commentaren

  1. 25 augustus 2017    

    Herkenbaar! Jordan zegt iedere dag. Ik wil niet naar school. Ik ben benieuwd wanneer dat stopt, haha.

  2. 25 augustus 2017    

    Wat een mooie en eerlijke post. Het klinkt mij ook niet prettig in de oren dat je alles zo precies moet plannen. Voor jou niet en voor je gezin niet. Persoonlijk denk ik dat kinderen gebaat zijn bij meer rust maar ik weet ook dat dit heel lastig kan zijn anno 2017.

    Ik vind je post zo goed dat ik hem ga delen op de Facebookpagina van Het Moederfront!

  3. Linda Linda
    25 augustus 2017    

    Het kan natuurlijk wel Anders maar dat moei iedereen zelf verzinnen. Je kunt uit het rad stappen en thuisblijfmoeder worden. Wat een rust voor de kinderen, je man en jezelf. Wel wat minder geld natuurlijk. Je kunt niet alles hebben. Ik wens je veel succes met je zoektocht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Poldermama in het kort

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ook deel ik dingen die je dag opvrolijken en aanraders voor van alles. Ga even zitten, lees mee en geniet!

Ik ben Iris! Welkom op mijn blog. Hier krijg je een eerlijk inkijkje in mijn leven als poldermama. Ik deel momenten met je die hilarisch, leuk en herkenbaar zijn, maar wel met een nuchtere 'touch'. Ik hou van het buitenleven, actief bezig zijn en gezond eten. Ga even zitten, lees mee en geniet! Lees meer